Geen Adrie Koster meer bij Club Brugge

Club Brugge en Adrie Koster gaan dus niet door met elkaar, het hing al even in de lucht en na de zoveelste desillusie werd het lot van de Nederlander bezegeld.

Trainers en resultaten

Het is een algemeen feit dat trainers op hun resultaten worden afgerekend, wanneer de prijzen uitblijven of de doelstellingen niet of onvoldoende behaald worden dan wordt de trainer als eerste geslachtofferd. Hij moet de lijnen uitzetten, hij moet zijn spelers wakker schudden en hij moet voor de resultaten zorgen, eenvoudig is natuurlijk anders.

Een trainer kan zeker een meerwaarde vormen voor een team en sommige hebben net dat ietsje meer. Toen Koster in 2009 werd aangesteld bij Club Brugge waaide er meteen een frisse wind. De spelers brachten frivool voetbal, er werd aanvallend gespeeld en pas op het einde sputterde de motor een beetje waardoor er afgesloten werd op een derde plaats. Het volgende jaar moest beter, maar leverde een vierde stek op en daarmee kon Brugge zich niet vereenzelvigen en dus werd de revolutie doorgevoerd. Mannaert en Verhaeghe kwamen, een ton nieuwe spelers, de beste snufjes, professionele begeleiding, linietrainers, enz…

Nieuwe richting & het einde

Een nieuwe leuze met ‘no sweat no glory’ moest duidelijk maken dat het team een andere richting koos en de objectieven werden overgemaakt als volgt : een plaats in de top-3 van de competitie, Europees voetbal afdwingen en bij de laatste vier in de Beker van België. Na gesprekken met Koster zaten bestuur en trainer op dezelfde lijn – althans voor de camera’s en de pers – en dus mocht hij blijven voor wat toen al duidelijk was het jaar van de waarheid. De tegenstanders om het Europese voetbal aan te vatten waren niet van een groot kaliber en zonder veel moeilijkheden werd de eerste doelstelling al behaald. In de competitie tegen Stvv werd het probleem van Club Brugge blootgelegd : geen voorsprong kunnen behouden. 3-3 werd het en Brepoels vierde alsof hij de competitie had gewonnen, even later werd hij vervangen door Franky Van der Elst. Een mooie groep in de Europese groepsfase van Club en de eerste twee wedstrijden werden met winst afgesloten, in de competitie bleef blauw-zwart in het spoor van Anderlecht en in de beker konden ze zich toch nog plaatsen voor de volgende ronde. Alles zag er goed uit tot Birmingham op 20 oktober.

Tegen de Engelsen werd er goed gestart en Akpala schoot zijn team al vroeg op voorsprong. Het is natuurlijk altijd oppassen geblazen, maar een slapende Høgli zorgde dat Birmingham gelijk kwam. Brugge stond in eigen huis onder druk, maar die tweede voor de Engelsen kwam er niet. In de laatste minuut was het echter over en Brugge droop af, de zwanenzang van Koster in gang zettend. Volgende in de rij was Kortrijk en er moest gewonnen worden, maar met een 2-1 op het bord troepten de donkere wolken boven Jan Breydel samen. Tegen Gent dan maar in de beker en slam daar stond het 1-0 voor de Gentenaars. Brugge liet zich niet doen en scoorde drie keer, de volgende ronde leek binnen handbereik. Niet dus, even konden ze de schijn ophouden door de 4-4 te scoren, maar in de penaltyreeks liep het grondig fout, Gent door.

De match van de waarheid was die tegen Racing Genk. De Limburgers onder Mario Been zaten in hetzelfde schuitje en er moest gewonnen worden bij beide partijen. 1-2 stond het voor Genk bij de rust en Koster wist bijna hoe laat het was, maar Brugge herpakte zich en met 4-2 zag het er al een stuk beter uit. Opluchting bij Koster of juist erg veel zenuwen, want de vorige wedstrijden lieten het slechtste vermoeden. En laat nu net dat scenario zich voltrekken, 4-5 op hun dak, Koster buiten.

Reacties

Een stortvloed van reacties van mensen die meeleven met de minzame Nederlander, de vriendelijke altijd goedlachse, down-to-earth coach die via de achterdeur het hoofdstuk bij Club Brugge dichttrok. Een trainer is dan wel verantwoordelijk voor zijn team, hij zet immers de tactische lijnen uit en moet de beste spelers op de beste plaatsen zetten, maar je kan je afvragen hoe ver die verantwoordelijkheid reikt? Wanneer er onvoldoende kwaliteit is kan de trainer daar niet veel aan doen, die moet immers roeien met de riemen die hij heeft. Wanneer er een pak spelers in de lappenmand zitten, andere fletse wedstrijden spelen en een topclub moet rekenen op een 19-jarige – zoekende – keeper om de netten schoon te houden dan weet ik niet of de trainer daar moet op afgerekend worden.

Het transferbeleid wordt niet gevoerd door de man langs de zijlijn, hij zal er waarschijnlijk wel een aandeel in hebben, maar het zijn die mannen in hun mooi kostuum die op elke foto lachend staan te pronken met de nieuwe spelers. Scandinavische lijven moesten hun strijdersmentaliteit injecteren in het nieuwe team, maar buiten soms een Zimling is dat niet echt een succesverhaal. Rafaelov moet zich nog altijd volledig ontbolsteren, Vázquez liet soms al flitsen zien, Vleminckx heeft zijn torinsticnt blijkbaar laten liggen in Nederland en de blijvers blijven hun fouten maken, keep it simple Dirar.

Dat er een paar spelers het ‘nieuwe Brugge’ moesten verlaten was te verwachten, maar Geraerts en Simaeys? Waarom? Ik had echt bijna medelijden met Geraerts, twee keer in de steek gelaten. De eerste keer liet hij bij Standard zien dat ze zich danig hadden vergist en dus werd hij teruggehaald. Kon iemand twijfelen aan zijn inzet? Kritiek geven wordt blijkbaar niet getolereerd, compromissen sluiten een vreemd woord, Geraerts bij het huisvuil gedropt.

Laatste fase

Een leuze is natuurlijk allemaal goed en wel en ‘no sweat no glory’ moest de Brugse vechtersmentaliteit in de verf zetten, maar wanneer het dan juist daar niet snor zit dan staat het bestuur daar wel mooi voor piet snot. Gekrenkt en dus zal er flink in de geldbeugel getast worden om een toptrainer aan te stellen die het team naar successen moet voeren. Het geduld van de supporters wordt erg op de proef gesteld en hopelijk zal de laatste fase, die het bestuur vorig jaar nog niet had aangepakt, verandering brengen.

Afsluiter

Een topteam teert niet enkel op zijn verleden, maar toont het steeds opnieuw in zijn prestaties en de prijzen die gehaald worden.

Het jaar van Gilbert

Een jaar als Philippe Gilbert, misschien wordt het wel een begrip in het peloton om de beste renner van het seizoen aan te duiden. In 2010 zagen we Fabian Cancellara de E3, Ronde, Parijs-Roubaix en het WK tijdrijden winnen en we dachten dat dat onmogelijk was waardoor er allerhande spookverhalen de ronde deden als zou de Zwitser een motortje in zijn fiets hebben. Het gevolg was dat de UCI enkele renners aanduidden om hun fiets te laten scannen, zelfs bij de UCI waren er blijkbaar die in spoken geloofden.

In 2011 werd het nog allemaal een stuk groter en beter en daar zorgde Gilbert voor. In februari won hij al in de Ronde van de Algarve, in maart de vijfde etappe in de Tirreno-Adriatico, in Milaan-Sanremo probeerde hij weg te springen, maar kwam toen nog te kort. Geen nood want de vorm groeide en dat toonde hij in de Ronde van Vlaanderen. Na de kasseien en het typisch Vlaamse sleuren, draaien en keren was het met de Brabantse Pijl de beurt aan de eerste van de klimklassiekers, althans in light-vorm. Een veel betere plaats op de kalender wel , want daarna volgden de Amstel, Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik. Vier op een rij en je wint, vier op een rij en je schrijft geschiedenis, vier keer weerklonk de naam Gilbert, het seizoen dan al volmaakt.

Maar Gilbert rook meer en wou meer, de Ster ZLM Toer, de Ronde van België, Belgisch kampioen, de eerste etappe in de Tour, aanvallen en nog eens aanvallen in diezelfde Tour, San Sebastian winnen, ook Belgisch kampioen tegen de klok worden, GP van Wallonië en die van Quebec winnen, eerste plaats in de UCI WorldTour, hij kreeg het allemaal voor elkaar. De honger groot, het professionalisme niet te evenaren, symbool van de wielerjeugd, de noeste werker die elk jaar iets beter werd en uiteindelijk zijn gelijke niet kent, de verhalen van gemotoriseerde doping blijkbaar verdwenen.

Volgend jaar rijdt hij voor BMC, de honger blijft groot en zo zien we het graag. Dat de naam Gilbert nog lang zal weerklinken staat nu al vast of hij zich onsterfelijk kan maken hangt af van de volgende seizoenen.

Geen EK, wel WK?

De Rode Duivels gaan dus niet naar het EK in 2012, een verrassing? Niet echt, want na het beschamend gelijkspel tegen voetbaldwerg in het kwadraat Azerbeidzjan – nummer 97 op de fifa-ranking – was het al duidelijk dat het lot van de Duivels bezegeld was.

De ijdele hoop om dan maar te winnen tegen Duitsland of die Azeris te zien winnen tegen Turkije voltrok zich niet en het is dus voor de zoveelste keer boeken toe. Je geduld zou bijna opraken en je vraagt jezelf af of die mensen nog in zichzelf geloven na steeds weer hetzelfde verhaaltje op te voeren dat het dan maar in de volgende campagne moet gebeuren.

Slecht speelden ze niet tegen Duitsland, dat niet op volledige sterkte aantrad, en in het begin waren het de Belgen die de Duitsers alle hoekjes van het veld lieten zien. Jammer genoeg wist je dat dat moment niet eeuwig kon blijven duren en omdat er geen kansjes werden afgemaakt voelde je dat de Duitsers ieder moment de Belgische hoop een halt konden toeroepen.

Bam, een wereldgoal, Özil knalde de 1-0 keihard binnen, de Rode Duivels weer met  de voetjes op de grond. Het kon toch nog, want in die andere partij werd er nog niet gescoord en een gelijkspel was voldoende om de barrages te mogen aanvatten. Jupla, een stiffertje, wedstrijd gespeeld, doffe ellende.

Hoe zou het er bij de rust aan toegegaan zijn? Zouden de jongens elkaar nog opgepept hebben dat er toch nog een sprankeltje hoop was? Neen, dat was er al lang niet meer en een uiterst efficiënte actie van de Duitsers met afwerker Gomez van dienst maakte de lijdensweg nog groter. Diep in de wedstrijd zagen de Belgische supporters toch nog een bal tegen de netten van Duitsland en Manuel Neuer vliegen, de eer was gered, maar ook niet meer dan dat.

Opnieuw geen toernooi dus en je begrijpt gewoon niet hoe dat kan. De gouden generatie, maar die naam is weinig zeggend wanneer de resultaten er maar niet uitkomen. Tegen Oostenrijk, Kazachstan en Azerbeidzjan mag je nooit punten laten liggen en Turkije bleek zeker niet zo sterk te zijn. Duitsland is natuurlijk een ander verhaal en met een 30 op 30 sluiten ze hun voorbereiding af.

Iedereen kijkt nu naar het WK van 2014, een nieuwe start, een nieuwe kans en nu wel succes? Het moet er toch ooit eens uitkomen? Voor die WK-voorbereiding  geen uitvluchten meer, er moet getoond worden dat al die zeer goede Belgische voetballers op zo’n toernooi thuishoren. Laat ons alvast hopen dat tegen dan onze spitsen scoren a volenté, naar de rest moeten we niet meer op zoek gaan, dat staat er al.

WK Wielrennen 2011

Vorige week stond volledig in het teken van het WK, dat dit jaar in Kopenhagen plaatsvond. Het parcours niet selectief genoeg en dus kregen we bijna steeds hetzelfde patroon te zien waar alles beslist werd op het eind in de spurt. Alle wedstrijden? Nee, de guitige junioren bij de mannen leverden het leukste spektakel.

De Belgen zagen in Gilbert de absolute favoriet en wouden niet geloven toen hijzelf zei dat het parcours niet voldeed aan zijn capaciteiten – lees parcours te gemakkelijk – en dus werd er al snel in de richting van Cavendish gekeken. Koers hard maken werd er gezegd, maar dan lekker niets doen. Daar zit je dan op een WK, en daar kom je over de lijn op weg naar een volgende wedstrijd. Nee, ik hou er niet van, van die WKs voor spurters, al begint je hartslag naar het einde toe toch de hoogte in te gaan, begin je te zweten en wil je niets meer missen. Bij mij begon dat gisteren op 8 kilometer van de meet. 258 kilometer lang kijken en buiten een paar spartelende renners gebeurde er niets. In die laatste 8 kilometer gebeurde er ook niets, maar op hetzelfde moment juist heel veel : golvende beweging van renners, treintje opzetten, knokken en schouder tegen schouder , een kwakje uitdelen, een wiel kiezen, de spanning begint te stijgen.

Diep vanbinnen weet je eigenlijk dat er niets te beginnen valt tegen Cavendish, maar je kijkt en er is altijd een kans dat de logica niet gerespecteerd wordt. Gisteren bleef alles tussen het kader van de voorspelbaarheid, want daar kwam hij en daar won hij . Cavendish, kun je eigenlijk een mooiere wereldkampioen hebben? De Gilbert van dit seizoen misschien, maar de kleine geblokte Brit is een naam die zijn plek bij de grootheden in de wielersport al lang verdiend heeft. De beste spurter ooit? Moeilijk te oordelen en te weinig terugkijkend vermogen in het geheugen wegens te jong, maar het zal niet veel schelen denk ik.

Had de wedstrijd eigenlijk anders kunnen verlopen? Bij de junioren werden de medailles uitgereikt aan de vluchters, maar bij de elite was het  Britse team gewoon veel te sterk. David Millar zei na de wedstrijd dat niemand een slechte dag had wanneer je dan die Millar, maar ook een Froome, een Thomas en een Wiggins in je rangen hebt dan zit je goed gebakken. En daar achter dat kleine mannetje, goed verscholen wachtend op dat ene shot dat goud moet opleveren.

Nog twee zaken over Cancellara :

1) Benieuwd of het patroon van dit jaar – waar de Zwitser de tijdritfakkel moest doorgeven aan Tony Martin – zal bewaard blijven. Hoop vooral op leuke duels.

2) Hij wordt vierde tijdens de wegrit, een millimeter of zo verwijderd van het brons. Mooie prestatie toch.

Het mag nu ophouden

De dood van Wouter Weylandt en Xavier Tondo. De zware val van Soler, die zijn carrière aan een zijden draadje ziet hangen en nu het tragische ongeval en dood van de vriendin van Guillaume Van Keirsbulck.

Het wielermilieu heeft de laatste tijd zware klappen gekregen en het mag nu ophouden.  Voor alle familieleden, vrienden en supporters die met pijn en verdriet zitten het volgende stukje:

Woorden kunnen niet alles helen
Maar woorden bieden troost

Woorden kunnen de pijn niet doen vergeten
Maar woorden brengen mensen samen (in het verdriet)

En door woorden vergeten we onze geliefden nooit

Philippe Gilbert

Philippe Gilbert is aan een ongeloofelijk seizoen bezig, sinds de Brabantse Pijl kan hij nog maar één ding: winnen!

Voor de concurrentie moet het wat ontmoedigend werken, want waar Gilbert ook start telkens pakt hij wel uit met een staaltje wielrennen waar iedereen van likkebaard. In Hooglede-Gits kroonde hij zich tot de nieuwe Belgische kampioen en als één iemand die titel mag dragen is het wel hij. Waar de normale renner slechts twee piekmomenten heeft daar trekt Gilbert zich niets van aan. Zelf zegt hij dat hij sinds de Tirreno-Adriatico in vorm is. Even terugkijken en dan blijkt dat die begon op 9 maart, vandaag staan we aan de vooravond van de Tour en de vorm is er nog steeds en zelfs in aangroei.

Het moet leuk zijn om zo’n renner in je rangen te hebben en minder leuk om te weten dat hij volgend seizoen naar een ander team vertrekt. Gilbert is het klassevoorbeeld van een kopman, van een renner die zichzelf door en door kent, een renner die geen blad voor de mond neemt en die altijd honger heeft, iemand die niet betrapt wordt op excessen en iemand die meer dan 100% leeft voor zijn vak. Alles waar een wielerliefhebber van droomt vindt hij terug in Gilbert.

Wat het nog allemaal wat straffer maakt is dat hij nooit ten onder gaat aan druk, hij weet altijd zeer goed dat iedereen hem in de gaten zal houden maar trekt hem daar allemaal niets van aan. Eens hij vertrekt ziet niemand hem terug of weet die ander dat hij er afgekletst zal worden in de laatste meters.

Het is al een ongeloofelijk seizoen en waarschijnlijk doet hij daar nog een schepje bovenop. In de Tour: een paar ritoverwinning en het geel dragen? Het WK? Nog enkele najaarskoersen? Ik denk dat het nog allemaal kan lukken en dan heeft hij – persoonlijk en als renner in de wielerwereld algemeen – er een uitzonderlijk jaar opzitten.

Ronde van Zwitserland, de Tour en Contador

In de Ronde van Zwitserland kregen we een kleine heruitgave van de legendarische tijdrit in de Ronde van Frankrijk 1989. Toen deed Lemond 58 seconden beter dan zijn rivaal Fignon en behaalde alsnog de eindzege.

In de gehele ronde was Leipheimer nooit opvallend geweest en in de bergen was het vooral zolang mogelijk aanklampen geblazen. Cunego van zijn kant toonde dat hij eindelijk weer de goede benen te pakken had en een eindzege lag voor het grijpen. Eerst moest er wel nog een 32.1 kilometer lange tijdrit afgewerkt worden en tijdrijden dat kan de Italiaan nog altijd niet.

In een stijl die er geen was haspelde Cunego het verplichte nummertje af en het bleek al snel dat het toch nog spannend zou worden. Een Amerikaan reed namelijk wel vlotjes en het ondenkbare gebeurde nog ook. Leipheimer won en excuseerde zich voor de camera bij Cunego. Opnieuw een overwinning voor RadioShack dat dit jaar sterk bezig is.

Wat hebben we nu geleerd uit de Dauphiné en de Ronde van Zwitserland? Moeilijk te zeggen en het blijft altijd giswerk. Gesink toonde goed bezig te zijn en dat deed Jurgen Van den Broeck ook. Cunego herontdekte zichzelf als klimmer en Wiggins was zijn kunststukje in de Tour 2009 nog niet verleerd. Van de broertjes Schleck kwam Fränk toch iets beter uit de verf dan zijn jongere broer Andy, die er een wel heel speciale Ronde van Zwitserland heeft opzitten. Lossen in de ene etappe, er vroeg vandoor gaan in een andere.

Om in de Ronde van Frankrijk te presteren moet je nu nog steeds in opbouw zijn, je absolute topvorm moet er immers komen in de laatste week van ‘La Grande Boucle’. Wie het best kan timen zal dus zeker meedingen naar een podiumstek en daarvoor moet je je lichaam door en door kennen. Als Andy zegt dat hij er zal staan tijdens de Ronde van Frankrijk dan geloof ik dat.

Contador was de grote afwezige in de laatste voorbereidingskoersen voor de Tour, maar dat is dan ook normaal als je juist een loodzware Giro hebt gewonnen. Dat Contador twijfelde om mee te doen aan de Tour geloof ik eigenlijk niet. De Spanjaard wou even dollen en de anderen al laten dromen van een Tour zonder hem. Pech gehad dus, hij zal er gewoon bij zijn. En winnen?

Blijft er natuurlijk nog altijd die ambetante clenbuterol-affaire hangen boven het hoofd van Contador. Dat er bepaalde criteria zijn – zoals gelijkaardige zaken met een vrijspraak tot gevolg, een mogelijke herziening van de regels rond clenbuterol, een zeer minime hoeveelheid waarop hij betrapt werd – doet ons geloven dat zijn verhaal misschien wel klopt. In het wierlennen moet je natuurlijk voor niemand meer je hand in het vuur steken en hij heeft nu eenmaal enkele kwaliteiten waarover andere renners niet beschikken. Ik hoop dat die zaak, die trouwens veel te lang aansleept, eindelijk zal afgehandeld worden en dat Contador weet waar hij staat.

Rode Duivels tegen Turkije

De hype rond de Rode Duivels lag de laatste weken en maanden hoog. Door winst in Oostenrijk en thuis tegen Azerbeidzjan leek het Belgische voetbal – maar vooral de sfeer – terug te keren naar lang vervlogen tijden.

De acties, de reclame, de oproepen,… er was geen ontkomen meer aan en voor het eerst leefde het weer. Die Turken, die nemen we wel even te grazen. De vechtersmentaliteit, de honger en het vertrouwen hadden zijn wortels weer gevonden in het nationale elftal.

De match van het jaar, stadion uitverkocht, vroege voorsprong en daarna was het over. 20 minuten lang stond er inderdaad een deftig en georganiseerd team op het veld. De Turken vonden geen antwoorden en het publiek amuseerde zich en voor eens waren we weer allemaal Belgen zwaaiend met onze driekleur.

Een kapbeweging, Chadli glijdend, het overzicht door Arda, Yilmaz die vrij mocht bewegen en de 1-1 stond op het bord. Ok, dat kan al eens gebeuren en met dit elftal zijn we het ook wel wat gewoon maar daarna moet je er weer vol voor gaan. In een wedstrijd die de  stempel “match van het jaar” kreeg en waar er voorheen werd gezegd : “het is winnen of de boeken toe” dan overstijg je jezelf toch? Het is inderdaad een lang en slopend seizoen geweest voor iedereen, maar de voetballende  trots en voor het eerst weer alles volledig zelf in handen hebben dat laat je toch niet liggen door futloos voetbal te brengen?

De tweede helft was ondermaats en eindelijk kwam de Hazard boven waar iedereen naar uitkeek. Een flitsende actie, twee mannetjes in de wind gezet en meteen schieten, zo zien we het graag maar liefst meer dan die enkele keer in de wedstrijd. Je mag dan Hazard heten, je mag dan het goudhaantje zijn van een generatie duivels, je mag dan de beker en titel gewonnen hebben in Frankrijk, je mag dan uitgeroepen worden tot speler van het jaar in datzelfde land, dat wil nog niet zeggen dat je na een wissel – die zeker nodig was – zomaar je trainer voorbijloopt en je groep in de steek laat. Dat je teleurgesteld bent is goed te begrijpen, maar een team staat steeds boven het individu. Ik had veel verwacht van Hazard en wou hem graag eens op dezelfde manier aan het werk zien zoals hij dat bij Rijsel een seizoen lang heeft gedaan.

De strafschop komt – uitgelokt door Dries Mertens die meer liet zien dan de man die hij mocht vervangen  - en Witsel gaat hem trappen. Een strafschop kun je slecht nemen en je kunt doen zoals Witsel deed. De bal waaide over het doel en de wedstrijd was over. De 1-1 bleef op het bord staan en de kwalificatie weer een stuk onzekerder.

In het uitleggen zijn we wel kampioenen: dat we nog steeds aanspraak maken op kwalificatie, dat Turkije nog een misstap kan begaan, dat België gewoon gaat winnen van Duitsland, iedereen vindt wel iets en plotseling bleek de match van de waarheid dan toch niet zo belangrijk te zijn.

Misschien was de euforie na die twee gewonnen wedstrijden te groot en verwachtte iedereen nu ook een klinkende overwinning tegen Turkije. Maar dat idee, die droom en blijkbaar utopische gedachte werd ook gevoed door de media, door de spelers, trainer en mensen van de voetbalbond. Ze gingen eens iets laten zien en wat we kregen was een flauw afkooksel van een wedstrijd waar iedereen belang aan hechte. Supporters die schreeuwden zoals gevraagd werd, die in grote getale gekomen waren zoals de voetbalbond en hun kas het graag zagen, een vroege voorsprong, een – laat ons eerlijk wezen – mak Turkije, een strafschop en dan nog geen winst? Moeten we ons dan voortaan tevreden stellen met de drie punten tegen voetbaldwergen als Oostenrijk en het nog duizend keer kleinere Azerbeidzjan?

We hebben een generatie voetballers die eindelijk hun vleugels hebben uitgeslagen, die zichzelf hebben ontbolsterd als leiders bij hun teams. Kampioenenmakers, dribbelkonten en spelers die zich meten met de besten in de beste competities van de wereld.  We hebben een elftal waar menig land jaloers op zou zijn en toch draait het om de één of andere reden niet wanneer je die allemaal samenbrengt. Dat is triest en ook erg spijtig. Hoe graag zou ik eens de tijden willen meemaken waar de generaties voor ons zo in kunnen opgaan. Hoe graag zou ik willen dat voetballen een feest was en iedereen ons nationale elftal vreesde.

We moeten er blijven in geloven en de spelers natuurlijk ook. Missen we het EK in Polen en Oekraïne? Ik vrees ervoor. Missen we het WK in Brazilië? Ik hoop het echt niet.

Champions League Finale

De twee beste teams van Europa, twee verschillende stijlen, twee kampioenen in eigen land moesten het tegen elkaar opnemen in de beste competitie van de wereld inzake voetbal. Ferguson sprak over de mooiste finale ooit en de Britten konden revanche nemen op de Catalanen voor hun verloren finale in 2009.

Barcelona kende een boerenjaar en enkel een verlies tegen Real Madrid in de Copa del Rey maakte hun seizoen niet perfect. In hun rangen ook de beste voetballer op de planeet, Lionel Messi, het Argentijnse voetbalwonder zou zeker weer zijn stempel drukken op de wedstrijd.

In het begin voetbalde Manchester United nog goed mee waarna de Catalanen een versnelling hoger schakelden. Rooney en ‘Chicharito’ werden niet meer bereikt en het middenveld kleurde enkel rood-blauw. De onmacht van Valencia, die Messi enkel foutief kon stoppen en vooral Carrick was schrijnend.

De kansen voor Barcelona stapelden zich op en Rio Ferdinand en co kenden een drukke avond. Het was vooral een kwestie van zich in de baan van de bal te smijten. Na die eerste demonstratie van Barcelona kwamen de Engelsen weer in het spel en eindelijk lukten de acties wel.

Een pas op maat van Xavi leidde de eerste goal van de wedstrijd in. De bal kwam bij Pedro die hem mooi voorbij Van der Sar schoot. Aan de andere kant ook een mooie actie met Giggs en Rooney in de hoofdrol. Een één-tweetje en de mooie afwerking van Rooney die hem in één tijd tegen de netten krulde. Uit de beelden bleek wel dat Giggs net buitenspel stond. Met gedeelde punten gingen de teams de rust in.

In de tweede helft kregen we hetzelfde beeld waar Barcelona het gehele gebeuren dirigeerde. Een flits van Messi en een wereldgoal van Villa bezegelden het lot van Manchester. 3-1 op het scorebord en de beker met de grote oren was voor de vierde keer voor Barcelona.

Messi scoorde zijn twaalfde goal in deze campagne van de Champions League en evenaart daarmee het record van Ruud Van Nistelrooy. Hij werd door iedereen bejubelt en uitgeroepen als man van de match. Pep Guardiola ging uiteraard mee in de lofbetuigingen voor de Argentijn en als trainer heeft hij reeds zijn tiende prijs te pakken voor de Catalaans club. Ferguson van zijn kant was groot in het verlies en stelde dat Barcelona het beste team ooit was waartegen hij het moest opnemen.